15.12.2o11
"H μικρή Ντανιέλα"
Ξύπνησα γύρω στις 12.Σηκώθηκα και κοιτάχτικα στο καθρέφτη.''Έχεις το χάλι σου το μαύρο" είπα.
Παραμέρισα το μπουκάλι στην άκρη του κρεβατιού και σύρθηκα μέχρι το μπάνιο.Μόνο το νερό μπορεί
να με ανακουφίσει.Πλέον δε ξεχωρίζω και τι παίρνω το προηγούμενο βράδυ κι ένα ντους είναι πάντα
ευεργετικό.Δεν ανησυχώ επίσης για το πως φαίνομαι στους άλλους.Μπορώ να προσποιηθώ έτσι κι αλλιώς
νηφαλιότητα.Απλά είναι κάποιες φορές που δε με νοιάζει ιδιαίτερα.
Σήμερα είναι μια απ΄ αυτές τις φορές.Ντύθηκα,έβαλα Queens σε cool ένταση και ήπια.Όχι πολύ.
Έπρεπε να φύγω για δουλειά.
Κλείδωσα τη πόρτα και κάλεσα το ασανσέρ.Μέσα ήταν ήδη η μικρή Ντανιέλα με τη γιαγιά της.
Η Ντανιέλα είναι 4 χρονών περίπου,μελαχροινή με τεράστια μάτια που κοιτάζουν με περιέργια το κάθετί.
Συχνά κοινωνική.ενίοτε όχι.Άλλωστε είναι γυναίκα,δικαιούται να χει τις μέρες τις.Γιατί έτσι.
Τη συμπαθώ τη μικρή,γενικά τα παιδιά μου φτιάχνουν τη διάθεση.
"Καλημέρα" λέω,για να μου απαντήσει μόνο η γιαγιά.Άρχισε να την επιπλήττει,"μη το κάνεις αυτό της
λέω.Δεν έχει όρεξη σήμερα,καταλαβαίνω.Έτσι δε κάνουν οι φίλοι?" λέω κοιτώντας τη μικρή.Δεν μου απάντησε.
Παρά με κοίταζε με τα μεγάλα μάτια της που φανέρωναν ότι και κάποιος άλλος είχε ξενυχτίσει το βράδυ...
"Τι κοιτάς?" λέω."Είσαι όμορφος" μου αντικρούει."Ευχαριστώ" -"Με τα σκουλαρίκια όμως δε φαίνεται αυτό" μου τα χώνει.
"Σου χαλάει το μάτι" λέει και σε μια προσπάθεια να με αποτελειώσει, "Ο μπαμπάς μου δεν
έχει σκουλαρίκια και είναι ο πιο όμορφος άντρας του κόσμου,δεν είναι χαζός".Χαμογέλασα στη μικρή γιατί απολάμβανα γι ακόμη μια φορά την είλικρινειά της,"Eίσαι πολύ τυχερή τότε" της είπα (ή και όχι) και χαιρέτησα...
Μπήκα στο αμάξι κι έβαλα μπροστά τη μηχανή.Ο ήλιος το είχε ζεστάνει καλά ήδη και η μουσική δεν άργησε να μπει.
Θα σκεφτόταν κανείς ότι τα λόγια της μικρής είχαν κάποια επίδραση πάνω μου.Αλλά το μόνο που σκεφτόμουν
φεύγοντας ήταν τι στο διάολο σκεφτόταν ο πατέρας της όταν της έδινε όνομα.
mT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου